.
In deze tijd maak je het moment van sterven  maar zelden mee

Een hoog bejaarde die er  veel onderzoek deed naar sterven

zegt  meer algemeen over het sterven  hoe het  meestal gaat:
In het begin van het stervensproces  ben je heel helder.
Je kunt uit bed komen en heel goed praten met mensen.
En dan gaat je lichaam achterruit, – zoals het gaat met alle leven in de natuur-.  ..
Na een tijd krijg je een droge mond en word je steeds slaperiger.
Dan kun je niet meer uit bed komen en niet meer praten. Maar   je bent er nog wel.
Het kan dat handen/ voeten koud worden, blauwe vlekken krijgen..
Het kan dat bij het uitademen  geluid ontstaat (reutelen)..
dat de ademhaling soms even ophoudt, dan weer doorgaat ..
en bij het moment van sterven,  na de laatste adem. is er ineens een verstilling:
het leven is er uit..

En  over zijn eigen wensen (  als het kan) ,

Hij  hoopt op een “goede dood”
Dus zonder pijn of benauwdheid, niet eenzaam en niet gewelddadig.
Als het kan , thuis  met  lieve  naaste(n) bij zich….
En als de pijn te erg wordt,  – heeft hij afgesproken met de arts-
dat hij  medicijnen krijgt  die je slaperig maken,  waarna  hij  langzaam  zal wegglijden en sterven.
————————–

 de stervende en de naasten die er bij zijn,,

Als het kan  sterven in een  rustige vertrouwde  omgeving
Met naasten  bij je met hun vertrouwde stem,
Ze kunnen wat wat zorgen, wat  zeggen, wat voorlezen of lievelingsmuziek draaien.
Ja sterven is meestal een langzaam proces, .
Het geeft ook te tijd  om  naar afscheid toe te groeien en bepaalde dingen te zeggen:

” Dank je wel  , of misschien ook:sorry.   Of ik houd van jou
of  Het is goed zo,  Ga nu maar”.

Er is ook een  misschien boeiende podcast  met Manu Keinze,
een man die zijn leven lang ook betrokken is bij sterven
Niet bang voor de dood