Het liefst  sterven in een  rustige vertrouwde  omgeving
Met naasten  bij je, met hun vertrouwde stem,
Ze kunnen wat zorgen, wat  zeggen, wat voorlezen of lievelingsmuziek draaien..
Ja sterven is meestal een langzaam proces, .
Het geeft ook te tijd  om  naar afscheid toe te groeien en bepaalde dingen te zeggen:” Dank je wel  , of misschien ook:sorry.   Of ik houd van jou
of  Het is goed zo,  Ga nu maar”.

Het is een intiem  persoonlijk gebeuren
van wisselend onmacht, nabijheid  ontroering..

(een bouwvakker van 60 jaar zei mij ooit over het sterven van zijn vrouw
“het was nog mooier dan een geboorte”…

.

Er is ook een  misschien boeiende podcast  met Manu Keinze,
een man die zijn leven lang ook betrokken is bij sterven
Niet bang voor de dood 

Wat kun je als gelovigen in die uren  ook voor elkaar betekenen?    bijvoorbeeld